En toen was het ruim twee maanden later. Vele pogingen om een vervolg aan Culminatie te geven mislukten, ideeën voor nieuwe gevoelige stukken bleven uit. Ik ben De Splinter gestart omdat ik over mezelf wilde schrijven, écht over mezelf. Dat is een aantal keer redelijk gelukt, maar als ik heel eerlijk ben, heb ik nooit de durf gehad om echt diep in mezelf te graven. Of beter gezegd: om de resultaten daarvan publiekelijk kenbaar te maken. Bovendien ben ik de melancholie in het algemeen, en het schrijven daarover in het bijzonder, behoorlijk moe geworden. Ik ben mezélf moe geworden.
Om een niet zo lang verhaal nog korter te maken: het is dus tijd om de boel te sluiten. Achter de schermen wordt hard gewerkt aan een meer traditioneel weblog, dat zal gaan over media, politiek en wat al niet meer. Haarscherpe analyses, goudeerlijke observaties en dat allemaal met een gegarandeerde verschijningsratio van één keer per week.*
Wéér iemand met een mening dus? Ja. Daar zijn er inderdaad al veel te veel van, maar daar kan ik niks aan doen. Bovendien is mijn mening belangrijker dan die van anderen. En beter geformuleerd bovendien.
Ik laat het al mijn trouwe lezers uiteraard weten als dit nieuwe huzarenstukje daadwerkelijk van start gaat. De naam heb ik al voor u:
Tussen Hoop en Vrees.
Dag,
Uw Splinter
* In het verleden gedane beloftes bieden geen garantie voor de toekomst.
